Nieuws, Verhaal lotgenoot
Mijn vader is overleden. Waarom voelt niemand wat ik voel?

“Mijn vader is overleden.”
Vier woorden.
Maar als het je gebeurt, voelt het alsof je hele wereld daarmee verandert. Misschien gebeurde het onverwacht. Misschien was je vader al langere tijd ziek. Hoe het ook is gegaan, vanaf dat moment is niets meer helemaal hetzelfde. Terwijl de wereld om je heen langzaam weer doorgaat, kan het voelen alsof jij bent blijven stilstaan.
Misschien herken je dat. Misschien is dat nog maar kort geleden. Misschien alweer een paar jaar. Toch zijn er momenten waarop het voelt alsof het gisteren was.
Je leven gaat door. Je gaat naar school of studeert, spreekt af met vrienden en probeert je dagelijkse dingen weer op te pakken. Aan de buitenkant lijkt er misschien weinig veranderd, maar van binnen voelt dat vaak heel anders.
Veel jongeren vertellen dat ze zich na het overlijden van hun vader alleen voelen. Niet omdat er niemand om hen heen is, maar omdat het moeilijk is uit te leggen wat je precies mist.
Je mist vaak de kleine dingen het meest
Wanneer iemand overlijdt, denken mensen vaak aan het grote gemis. Maar juist de kleine dingen kunnen onverwacht veel pijn doen.
Misschien mis je zijn stem. Zijn humor. De manier waarop hij je succes vierde of juist wist hoe hij je gerust moest stellen. Misschien keek je samen voetbal, gingen jullie wandelen of stuurde hij altijd een berichtje voordat je een toets of examen had.
Vaak zijn het juist die gewone momenten waarvan je pas later beseft hoe bijzonder ze waren.
Iedere vader, iedere band en ieder verdriet is anders
Niet iedereen had dezelfde relatie met zijn vader.
Misschien was hij degene bij wie je altijd terechtkon. Misschien maakten jullie veel plezier samen. Maar het kan ook zijn dat jullie relatie ingewikkeld was, dat er ruzies waren of dat er nog dingen onuitgesproken zijn gebleven.
Ook dan kan zijn overlijden veel verdriet geven. Je kunt iemand missen én tegelijkertijd worstelen met herinneringen of vragen die nooit meer beantwoord worden. Er bestaat geen goede of verkeerde manier om een vader te missen.
Waarom voelt het alsof niemand je begrijpt?
In de eerste weken na een overlijden is er vaak veel aandacht. Mensen vragen hoe het met je gaat en leven met je mee. Na verloop van tijd wordt dat minder. Dat is niet omdat mensen niet om je geven. Meestal weten ze gewoon niet meer wat ze moeten zeggen. Voor jou stopt het verdriet alleen niet na een paar weken of maanden. Soms voel je het juist op momenten waarop niemand anders eraan denkt. Tijdens een diploma-uitreiking. Op Vaderdag. Of wanneer je iets meemaakt dat je zo graag met hem had willen delen.
Dat kan eenzaam voelen.

Verder leven betekent niet dat je hem moet vergeten
Sommige jongeren voelen zich schuldig als ze weer kunnen lachen of genieten van iets leuks. Alsof ze hun vader daarmee tekortdoen. Maar verder leven betekent niet dat je hem achterlaat. Je vader blijft altijd onderdeel van jouw verhaal. De herinneringen blijven, net als de invloed die hij op je leven heeft gehad. Daar mag je trots op zijn.
Je bent niet de enige
Veel jongeren denken dat zij de enigen zijn die zich zo voelen. Dat klopt niet.
Bij de Eve foundation ontmoeten we jongeren die allemaal een vader of moeder hebben verloren. Hun verhalen zijn verschillend, maar het gevoel van gemis herkennen ze allemaal. Juist dat zorgt ervoor dat je minder hoeft uit te leggen. Soms is één blik of één verhaal van iemand anders al genoeg om te merken dat jouw gevoelens heel normaal zijn.
Je hoeft het niet alleen te doen
Misschien heb je behoefte aan een plek waar je niets hoeft uit te leggen. Waar anderen begrijpen waarom sommige dagen zwaarder zijn dan andere. De Eve foundation organiseert lotgenotenprogramma’s voor jongeren van 14 tot 24 jaar die hun vader of moeder hebben verloren.Niet om verdriet op te lossen. Maar om te laten ervaren dat je er niet alleen voor staat.
Want soms begint steun met de ontdekking dat iemand anders precies begrijpt wat jij voelt.
Over de Eve foundation
De Eve foundation organiseert lotgenotenprogramma’s voor jongeren van 14 tot 24 jaar die hun vader of moeder hebben verloren. In een veilige omgeving ontmoet je leeftijdsgenoten die begrijpen wat jong ouderverlies met je kan doen.
Je bent welkom zoals je bent. Je hoeft het echt niet alleen te doen.







