Artikel, EvE Apeldoorn, Nieuws

Marie-Louise de Vries: “Alles wat je voelt, mag er zijn!”

‘Ik had graag geweten dat ik niet de enige was’

Marie-Louise de Vries begeleidt samen met Patricia lotgenotengroepen voor Eve foundation. Zelf verloor ze op haar zestiende haar vader. Juist die ervaring maakt dat ze zich graag inzet voor jongeren die hetzelfde meemaken. “Alles wat je voelt, mag er zijn.”

Wie ben je?

Mijn naam is Marie-Louise de Vries. Ik ben getrouwd met mijn jeugdliefde en moeder van een dochter van 27 en een zoon van 26. Ik werk als docente Duits in het voortgezet onderwijs en heb daarnaast jarenlange ervaring als mentor en counselor. Het contact met jongeren en alles wat hen bezighoudt, loopt daardoor als een rode draad door mijn werk.

In mijn vrije tijd ben ik graag buiten. Samen met mijn man reis ik graag met onze Volkswagencamper en geniet ik van de natuur. Mountainbiken, tuinieren, lezen en tacoyo zijn voor mij fijne manieren om te ontspannen.

Hoe kwam je met Eve foundation in contact?

Patricia en ik wilden al langere tijd iets betekenen voor jongeren die een ouder hebben verloren. Via de vorige begeleiders kwamen we in contact met Eve foundation. Wat de stichting doet, sprak ons meteen aan: jongeren bij elkaar brengen die iets hebben meegemaakt wat voor anderen soms moeilijk te begrijpen is.

Wat doe je voor Eve foundation?

Samen met Patricia begeleid ik met veel plezier en betrokkenheid lotgenotengroepen. We begeleiden zowel jongeren als volwassenen.

Het bijzondere aan zo’n groep vind ik dat er niet altijd veel uitgelegd hoeft te worden. Iedereen heeft zijn eigen verhaal en beleeft verlies op zijn eigen manier, maar er is ook herkenning. Je ontmoet anderen die weten hoe het is als iemand die zo belangrijk voor je is, er niet meer is.

Waarom is dit voor jou zo belangrijk?

Toen ik zestien was, overleed mijn vader na een kort ziekbed aan kanker. In die tijd heb ik nooit iemand ontmoet die hetzelfde had meegemaakt.

Achteraf denk ik dat ik het heel fijn had gevonden om te weten dat ik niet de enige was. Om iemand tegenover me te hebben die bepaalde gevoelens of situaties herkende, zonder dat ik alles hoefde uit te leggen.

Het verlies van mijn vader heeft mijn leven gevormd. Mijn eigen ervaring neem ik daarom mee in de begeleiding, samen met mijn jarenlange ervaring met jongeren in het onderwijs. Ik hoop jongeren iets te kunnen meegeven waar ze in hun rouw iets aan hebben. Niet door te vertellen hoe het moet – want iedereen rouwt anders – maar door ruimte te geven aan wat er is.

Wat hoop je dat jongeren uit het programma meenemen?

Vooral dat ze ervaren dat ze niet alleen zijn. Dat alles wat ze voelen er mag zijn en dat rouw geen vaste vorm heeft. Verdriet, boosheid en gemis mogen er zijn, maar ook plezier maken, lachen en doorgaan met je leven.

Juist binnen een groep met andere jongeren kan daar ruimte voor ontstaan. Je hoeft niet hetzelfde te voelen of hetzelfde te hebben meegemaakt om elkaar toch te herkennen en te steunen.

Wat is jouw persoonlijke slogan?

“Alles wat je voelt, mag er zijn!”

Voor Marie-Louise vat die ene zin veel samen. Er is geen goede of verkeerde manier om te rouwen. Wat er op een bepaald moment is, mag er zijn – en je hoeft het niet alleen te dragen.

Gerelateerde berichten