Artikel, EvE Apeldoorn, Nieuws, Verhaal lotgenoot
Patricia Harmsen: ‘Rouw en leven staan niet tegenover elkaar. Ze bestaan naast elkaar.’

In Apeldoorn begeleidt Patricia Harmsen samen met haar collega en vriendin Marie-Louise de Vries de lotgenotengroepen van Eve foundation. Inmiddels doen ze dat voor de vierde keer. Daarnaast begeleiden ze samen ook de partnergroep in Apeldoorn. Patricia weet vanuit haar werk als rouw- en verliestherapeut hoe belangrijk het is om ruimte te geven aan verlies. Maar ook uit eigen ervaring weet ze wat rouw met je leven kan doen. Zes jaar geleden overleed haar partner.
Wie ben je?
“Mijn naam is Patricia Harmsen. Ik ben rouw- en verliestherapeut en woon samen met mijn dochter. Inmiddels heb ik weer een fijne relatie.
Zes jaar geleden verloor ik mijn partner. Dat verlies heeft natuurlijk een enorme impact gehad op mijn leven. Het heeft er uiteindelijk ook voor gezorgd dat bij mij een sterke behoefte ontstond om iets te kunnen betekenen voor andere mensen die met een groot verlies te maken krijgen.
Rouw en verlies zijn daardoor niet alleen onderdeel geworden van mijn persoonlijke leven, maar ook van mijn professionele leven. In mijn werk begeleid ik mensen die te maken hebben met verlies en alles wat daarbij komt kijken.”
Gelukkig is er in Patricia’s leven ook volop ruimte voor dingen waar ze energie en plezier uit haalt. “Ik zing en dans heel graag. Daarnaast houd ik van fietsen en wandel ik veel met mijn hond.”
Hoe kwam je bij Eve foundation terecht?
“Dat ging eigenlijk via Marie-Louise. Samen kwamen we in contact met de vorige begeleiders van de lotgenotengroep in Apeldoorn. Zij vertelden ons over Eve foundation en over de groepen die zij begeleidden. Hun enthousiasme werkte aanstekelijk. We voelden allebei: hier willen we graag aan bijdragen.”
Inmiddels zijn Patricia en Marie-Louise bepaald geen nieuwkomers meer. “We begeleiden nu voor de vierde keer een lotgenotengroep in Apeldoorn. Daarnaast begeleiden we ook de partnergroep.”
Waarom vind je het zo belangrijk om dit te doen?
“Door het verlies van mijn partner zijn rouw en verlies belangrijke thema’s in mijn leven geworden. Ik weet uit eigen ervaring hoe ingrijpend verlies is en hoe het op allerlei momenten en manieren in je leven terugkomt.
Daarnaast heb ik natuurlijk mijn professionele kennis en ervaring als rouw- en verliestherapeut. Die combinatie wil ik graag inzetten voor anderen. Niet omdat rouw voor iedereen hetzelfde is – integendeel – maar omdat ik weet hoe belangrijk het kan zijn dat er ruimte is voor wat je voelt en meemaakt.”
Wat zie je gebeuren als jongeren met vergelijkbare ervaringen bij elkaar komen?
“Dat vind ik iedere keer weer bijzonder. Jongeren kunnen elkaar enorm helpen. Soms hoeft iemand maar iets te vertellen en zie je bij een ander al de herkenning: ja, dat heb ik ook. Of: dus ik ben niet de enige die dit zo ervaart.
Het delen van wat je hebt meegemaakt en hoe je daarmee omgaat, kan heel waardevol zijn. Maar wat ik minstens zo belangrijk vind, is dat het tijdens de bijeenkomsten niet alleen over verdriet en verlies hoeft te gaan. Deze jongeren hebben iets heel ingrijpends meegemaakt, maar ze zijn óók gewoon jong. Ze willen lachen, plannen maken, dingen ondernemen en verder met hun leven.”
Juist die combinatie spreekt Patricia aan. “Er mag ruimte zijn voor het verlies én voor het leven dat doorgaat.”
Waarom is contact met lotgenoten anders dan praten met familie of vrienden?
“Mensen om je heen kunnen ontzettend betrokken en liefdevol zijn. Maar iemand die iets vergelijkbaars heeft meegemaakt, begrijpt soms zonder veel uitleg wat je bedoelt.
Bij jongeren kan dat extra belangrijk zijn. Als je jong een ouder verliest, gebeurt er iets in je leven wat de meeste leeftijdsgenoten niet kennen. Terwijl de wereld om je heen doorgaat, moet jij je zien te verhouden tot iets heel groots. Dan kan het fijn zijn om andere jongeren te ontmoeten die dat herkennen.”
Wat hoop je jongeren mee te geven?
“Ik hoop vooral dat ze ervaren dat ze hun verlies niet alleen hoeven te dragen. Dat er ruimte mag zijn voor verdriet, boosheid, gemis of wat er ook is. Maar ook dat ze mogen genieten en plezier mogen maken.
Rouw en leven staan niet tegenover elkaar. Ze bestaan naast elkaar. Soms staat het verlies heel erg op de voorgrond en op andere momenten wat meer op de achtergrond. Dat mag allemaal.”
Patricia ziet haar rol daarbij vooral als iemand die ruimte helpt creëren. “Wij hoeven het niet voor jongeren op te lossen. Dat kan ook helemaal niet. Maar we kunnen wel een veilige plek bieden waar ze elkaar kunnen ontmoeten, ervaringen kunnen delen en ontdekken wat hen helpt.”
Je begeleidt ook de partnergroep. Is dat heel anders?
“Het verlies van een partner is natuurlijk een andere ervaring dan het verlies van een ouder. Tegelijkertijd zie je ook daar hoe belangrijk herkenning en contact met anderen kunnen zijn.
Na het overlijden van een partner verandert er ontzettend veel. Niet alleen mis je degene van wie je houdt, ook je dagelijks leven, je toekomstbeeld en soms je rol binnen een gezin veranderen. Juist daarom vind ik het waardevol dat er ook voor partners een plek is om ervaringen met elkaar te delen.”
Wat maakt het begeleiden van de groepen voor jou bijzonder?
“Het vertrouwen dat mensen je geven. Zowel jongeren als partners delen soms heel persoonlijke dingen. Dat vind ik bijzonder en daar gaan we zorgvuldig mee om.
Maar ik geniet ook van de momenten waarop je merkt dat mensen verbinding met elkaar vinden. Dat er herkenning ontstaat, dat er gelachen wordt of dat deelnemers elkaar verder helpen. Uiteindelijk zit er heel veel kracht in zo’n groep zelf.”
Tot slot: heb je een persoonlijke slogan?
Patricia hoeft daar niet lang over na te denken:
“Ik wil jou helpen om het verlies toe te laten, maar ook te ervaren dat het leven weer doorgaat.”
En misschien is dat precies wat zij jongeren en partners binnen Eve foundation wil meegeven: het verlies hoeft niet weg om het leven weer ruimte te mogen geven.





